آفتابگردون

                    رنگ روغن

در آمد  از در خندان لب و گشاده جبین

کنار من بنشست و غبار غم بنشاند.

فشرد حافظ محبوب را به سینه ی خویش

دلم به سینه فرو ریخت !:  تا  چه  خواهد  خواند

به ناز چشم فرو بست و صفحه ای بگشود

ز فرط شادی  کوبید پای و دست افشاند

مرا فشرد در آغوش و خنده ای  زد و گفت :

رسید مژده  که ایام غم نخواهد ماند !

هزار بوسه زدم بر ترانه ی استاد .

هزار بار برآن روح پاک  رحمت باد !

  فریدون مشیری