آفتابگردون

دو روز مسافرت بودم یه جای بکر و زیبا چند تا عکس گرفتم

اولیش یه خونه متروکه با حیاطی  پر از گل ها سفید

  گل شقایقی  که ما بین سنگای سخت زندگی قشنگش رو ادامه میده

دو تا منظره

.

مگه میشه آدم اینجا رو ببینه و یاد شعر سهراب نکنه

لب آبی

گیوه ها را کندم و نشستم پاها در آب:

من چه سبزم امروز و چه اندازه تنم هشیار است !

نکند اندوهی سر رسد از پس کوه

چه کسی پشت درختان است...

سایه ها بی لک

گوشه ای روشن و پاک

کودکان احساس جای بازی اینجاست

زندگی خالی نیست:

مهربانی هست سیب هست ایمان هست

آری

تا شقایق هست زندگی باید کرد