آفتابگردون

 مدت کشیدنش طولانی شد  اما بالاخره آپیدم .

در گشودند به باغ   گل سرخ

و من دلشده را

به سراپرده رنگین تماشا بردند

من به باغ  گل سرخ

با زبان بلبل

                  خواندم .

در سماع شب سروستان

                 دست افشاندم .

در پریخانه پر نقش هزار آئینه اش

خویشتن را

                 به هزاران سیما

                             دیدم.

با لب آینه

                 خندیدم.

من به باغ  گل سرخ

همره قافله ی رنگ و نگار

به سفر رفتم

                  از خاک یه گل.

رقص رنگین شکفتن را

                                  در چشمه ی نور

مژده دادم به بهار.

من به باغ  گل سرخ

زیر آن ساقه ی تر

عطر  را زمزمه کردم تا صبح .

من به باغ  گل سرخ

در تمام شب سرد

روشنایی را خواندم با آب

و سحر را

            به گل و سبزه

                                  بشااااااااااااارت دادم .

ه . ا . سایه

دو روز مسافرت بودم یه جای بکر و زیبا چند تا عکس گرفتم

اولیش یه خونه متروکه با حیاطی  پر از گل ها سفید

  گل شقایقی  که ما بین سنگای سخت زندگی قشنگش رو ادامه میده

دو تا منظره

.

مگه میشه آدم اینجا رو ببینه و یاد شعر سهراب نکنه

لب آبی

گیوه ها را کندم و نشستم پاها در آب:

من چه سبزم امروز و چه اندازه تنم هشیار است !

نکند اندوهی سر رسد از پس کوه

چه کسی پشت درختان است...

سایه ها بی لک

گوشه ای روشن و پاک

کودکان احساس جای بازی اینجاست

زندگی خالی نیست:

مهربانی هست سیب هست ایمان هست

آری

تا شقایق هست زندگی باید کرد